teh mighty JON CABRON show

pareng *miguel

Jon Cabron — Tue, 27 Jul 2010 21:45:38 +0000

pag gising ko na nabasa ang tatlong mensahe na ‘yun sa telepono ko. dalawa ang nanggaling sa smart para paalalahanan ako na kailangan ko ng bayaran ang serbisyo nila at isa galing sa isang hindi pamilyar na numero.

” kamusta na? kinuha kitang ninong ng anak ko ha?”

nakaupo pa ako sa inidoro at gumagawa ng init para kalabanin ang lamig ng panahon nung nagreply ako.

” ah sige walang problema, sino ka? “

nasa bus na ako at bumibiyahe papasok ng trabaho ng nakatanggap ako ng sagot sa tanong ko.

“si *miguel, ninong ka ha! nakalista ka na, regalo ha! “

may dalawang oras na yata akong naka upo sa opisina nung naalala ko ang text na ‘yun, ako ang taong walang pinipiling anakin sa binyag. para sa akin malaking karangalan ‘yun na pagkatiwalaan kang kuhanin bilang pangalawang magulang ng anak ng isang kaibigan at hindi lahat ng tao nakakaranas makapag anak sa isang binyagan.

” ah ok *miguel, walang problema. ayos ‘yan. kelan ba? para makapag leave ako kung sakali. “

halos hindi pa nag iinit ang telepono sa loob ng bulsa ko matapos kong ibalik ‘yun dun pagkatapos kong ipadala ang huling mensahe.

” nung isang araw pa ‘yun, ‘di lang kita nasabihan agad, pare. ”

nakaramdam ako ng mga apoy sa mata ko. naiwan akong tulala at obligadong bumili ng regalo para sa isang inaanak na hindi ko man lang napanood mabuhusan ng tubig ng isang mamang nakaputing palda o mabuhat man lang para sa kuhanan ng larawan habang nakangiti at nagbabait baitan, at wala man lang molestyahang naganap sa akin at sa isa sa mga ninang n’ya matapos ang inuman sa handaan na karaniwang nagaganap sa isang normal na binyagang ganun. hindi ko alam kung tama pa rin bang gamitin ang “solian ng kandila” pag ganito ‘yung sitwasyon.

* raffy ang tunay na pangalan n’ya.

huwala lang

Jon Cabron — Sun, 18 Jul 2010 04:07:22 +0000

ayoko talaga ng mga lutong bahay na kinukumbinasyon na magkahalo kahit hindi naman dapat talaga ganun ang luto, pakiramdam ko nalilito ang sistema ko. katulad ng adobong manok na may baboy, pancit na bihon at canton, tsaka ‘yung spaghetti na pasta ng sopas ang inilalagay. yuck!

patuka sa utak

Jon Cabron — Sat, 17 Jul 2010 21:58:55 +0000

mas masarap nguyain ang tamis ng tagumpay
habang nakatikom ang bibig.

facebook

Jon Cabron — Sat, 17 Jul 2010 03:35:46 +0000

alam mo kung anong isa sa hindi ko mahuli ang lasa dito sa mundo ng internet? itong mga tao sa offline world ko na sumusubok gumawa ng kuneksyon sa munting pwesto ko dito. seryoso, hindi ako magugulat kung inadd ako sa facebook ni dolphy o ni daffy duck pero ‘yung iadd ako ng mga dati kong kaklase nung hayskul na halos hindi ko nakapalitan ng kahit yata isang pangungusap man lang dati at alam ko naman na wala talagang pakialam sa akin, otomatikong napatirik ang mga mata ko kasabay ng pag ngiwi ng bibig ko sabay buga ng hangin. ’wag naman sanang ipagkamali ito na parang masyado namang sagrado ang facebook account ko kung maka react ako, ang punto ko dito alam ko naman kase na wala naman talagang interes ang mga gagong ‘to sa akin at malinaw na malinaw sa akin ang intensyon n’yang mga ‘yan. una, isa lang akong pandagdag sa listahan nila para dumaming tignan ang laman nun at maitago nila sa pamamagitan nun ang kalungkutan ng mga buhay nilang mga silahis sila.. o mga tomboy na itinatago ang boobs sa sports bra at polo shirts.. o mga matatabang pawisin.. hindi ko alam.. at pangalawa, nagbabakasakali silang makibalita sa facebook account ko kung gaanong naging miserable o mas naging miserable ang buhay ko pagkatapos ng hayskul.
seryoso, anong silbi sa isang dating kaklase na umagaw ng girlfriend kong nakipag break pa sa akin sa mismong monthsary namin pagkatapos kong ibigay sa kanya ang regalo kong bench na bimpo sa mga panahon na ‘to ‘yung mga nakaposteng mensahe sa wall ko kung anong ulam namin ngayon o kung nasaang inuman ako kagabi? at seryoso, aanhin ng dating kaklaseng babae na kailangan pang itanong kung anong section ako bago ako iadd sa facebook n’ya ang impormasyon na hindi ako nakapasok sa opisina dahil nagtatae ako? kagaguhan.
sinubukan kong buksan ang chat sa facebook kagabi at natyempuhan ako ng isa sa grupong ‘yun. kamusta na raw ako, mabuti naman ako at mabuti din naman s’ya, kinuwentuhan n’ya ako kung saan s’ya nagtatrabaho at sinabi n’ya sa akin kung saan saang lugar sila nagpalipat lipat ng tirahan. wala akong naalala kahit isa, at bago pa magyelo ang utak ko sa kaboringan ng kausap ko nagparamdam na ako na gusto ko ng bumitaw sa “kwentuhan” pero humabol pa s’ya ng isang tanong.. ilan na daw ang anak ko, sumagot ako na isa pa lang at ang reaksyon n’ya, tawa. tatlo na daw ang anak n’ya sa iba’t ibang babae pero hindi pa daw s’ya ikinakasal dahil ayaw daw nung tatlo, anak lang daw ang gusto sa kanya., hanggang ngayon iniisip ko kung anong dapat ipagyabang sa katotohanang walang gustong magpakasal sa kanya.
ewan ko, baka burahin ko na lang ‘yung account ko na ‘yun o baka subukan kong mag post ng picture ko na nakahubad ako at puno ng langis ang katawan ko habang naka suot ako ng maong na brief, baka maging daan ‘yun para sila na mismo ang magtanggal sa akin sa listahan nila ng mga “kaibigan” bahala na lang sa mga katrabaho kong babae na aksidenteng naiadd ko dun nung minsang lasing ako at maghalungkat sa mga albums nila dun.

.. at alam mo kung anong pinaka kinikilabutan akong itinatawag sa akin ng mga dating kaklase ko nung hayskul? klasmeyt. ughz!

sukob

Jon Cabron — Wed, 14 Jul 2010 13:42:00 +0000

kung hindi ko siguro pinipigilan ang sarili ko mula pa kagabi siguro mala gulaman na ang utak sa loob ng bungo ko kakabatok sa sarili ko, bilib din ako sa tibay ng pagkakagawa ng mukha ko para hindi ito mabura sa kada tatlumpung minuto yatang paglamukos ko dito mula pa kagabi.
pahirapan sa pagsakay ng bus pagpasok ng trabaho, nagsisimula ng maramdaman ang bagyo at marami rami na rin ang mga pasaherong nag aabang sa bus na pa isa isa lang kung dumating. swerteng isa ako sa mga unang grupo ng mga pinalad na makasakay sa unang bus na dumaan. sa gitna na ng kalsada ako inabot ng malakas na buhos ng ulan. hindi ko naman masyadong pinroblema ang ulan sa labas ng bus dahil preparado naman ako. s’yempre hindi ko pinalagpas ang pagkakataon na ‘yun para maisuot ang hoodie ko at may payong naman ako sa loob ng bag ko na nakasukbit sa balikat ko. kung may kinababahala ako, ‘yung notebook sa loob nun na kinakatakot kong mabasa pagbaba ko mamaya.

hindi pa naman ganun katrapik nung mga oras na ‘yun, siguro nga dahil kaunti na lang ang mga naglakas loob bumiyahe, mabilis ko naman narating ang bababaan ko. malakas pa rin ang ulan sa labas kaya takbo agad ako sa may puno para sumilong habang kinakapa ko sa bag ko ‘yung payong na dala ko.
naramdaman kong may tao sa likuran ko at naisip ko agad na kasabay ko rin s’yang bumaba sa bus na ‘yun, nagbigay ako ng daan sa gilid ko sa pag aakalang nahaharangan ko ang daan n’ya. nagulat ako nung tumigil s’ya sa mismong harapan ko, isang matangkad na babae na mukhang nagtatrabaho sa isang opisina, may idad lang siguro s’ya sa akin ng dalawa o tatlong taon nakatingin lang s’ya sa akin at hindi gumagalaw habang pinoprotektahan s’ya ng payong n’ya sa ulan at kasabay ng paghugot ko ng sariling payong sa loob ng bag ko ang bukas ng bibig n’ya

“ay akala ko wala kang payong”

gusto kong sirain ng palihim ang payong na dala ko gamit ang mga kuko ko pero tumalikod na s’ya sa akin para mag abang ng jeep. tatlong hakbang lang yata ang layo n’ya sa akin at kaming dalawa lang ang nasa kalsadang ‘yun. naisip ko ang mga posibilidad kung sakali palang wala akong dalang payong, tatanggapin ko ang imbitasyon n’ya sa akin na makihati sa payong na dala n’ya at para makatipid ng espasyo makukumbinsi ko s’yang ilagay ang mga kamay ko sa balikat n’ya. .. at para makabawas sa ginaw baka tanggapin ko rin kung sakaling magiimbita s’yang magkape muna o pumunta kung saan para magpatuyo ng damit.
swerteng may dumating na jeep at swerteng pareho pala kami ng hinihintay na byahe at swerte pa ulit na maluwag ang jeep na tumigil sa harapan namin ..pero malas lang dahil nahiya akong sumama sa kanya sa loob ng jeep kaya sa harapan sa katabi ako ng drayber sumakay.
tulala pa rin ako pagdating sa opisina at hindi pa rin ako makatingin ng diretso ng mata sa mata sa repleksyon ko sa salamin hanggang ngayon.

netiquette ur feiz

Jon Cabron — Mon, 12 Jul 2010 01:37:45 +0000

samu’t saring reaksyon ang natanggap ko patungkol sa unang dalawang labas ng “upuan ni cabron” may mga nangati ang utak at s’yempre merong mga nagbitaw ng mga ligaw na salita. hindi nalalayo sa tunay na hangarin ko nung binubuo ko ang konsepto ng pakulong ‘yun. gaya ng inaasahan ko, aaray ang mga “may pangalan” na mahahagingan nu’n at magkikibit balikat lang ang mga “walang masyadong pangalan” na masasapul ng entry. dalawang magkakontrang reaksyon ng dalawang grupo ng mga tao sa internet depende sa pagkakakilala nila sa sarili nila. gumagawa lang daw ako ng ingay at naghahanap ng kaaway para mapag usapan tipong pampadami ng hits ng blog, lalo ko lang daw dinagdagan ang mga taong galit at nayayabangan sa akin. seryoso, wala akong natatandaan na may nilapitan akong tao sa internet na magiliw kong inalok ng kamay ko para imbitahan s’yang bumisita dito sa espasyo ko sa internet. ganito ang estilo ko ng pagsusulat mula pa nung umpisa at malaki ang kumpiyansa ko na may nabuo na akong kahit na papanong matibay na pundasyon para sa mga masugid kong mambabasa, hindi ko kailangang magpakakontrobersyal para mapagusapan lang.. subukan mong isearch ang pangalan ko sa tinatambayan mo. .. at oo, mayabang ako.
iyan ang madalas na ikot ng kwento dito sa internet, makikita mo ang isang taong nilalatayan ng mga salita sa isang blog na malimit mong puntahan at isa ka sa nakikitawa kung papanong paglaruan ng mga salita ang taong ‘yun nung manunulat na ‘yun. ang galing na manunulat sabi mo pa, pero sa sandaling madaanan ng mga mata mo ang pangalan mo sa mismong blog na ‘yun at hindi mo nagustuhan ang mga nabasa mo, napakayabang na manunulat nito, papansin, at naghahanap lang ng atensyon.
seryoso, hindi naman ako nandito para magustuhan ako ng mga tao, matibay na halimbawa nga ang “upuan” ko, maliwanag na hindi ko naisip ang konsepto nun para mahalin ako ng mga tao o para makaipon ako ng mga kaibigan. kung hindi mo nakuha ng tama ang gusto kong palabasin sa mga entry na ‘yun, seryoso, nag aalala ako para sa’yo ikaw ang tipikal na babaeng mabubuntis ng wala sa panahon at tatakbuhan lang ng lalaking may gawa nun o maaaring ikaw ang lalaking suki ng lahat ng manloloko sa kalsada dahil mahina kang bumasa ng intensyon ng taong nasa harapan mo.

central

Jon Cabron — Sun, 04 Jul 2010 10:10:41 +0000

may mga lugar na ipinapangako mo sa sarili mo na hindi mo na muling babalikan. unang beses kong nagpunta sa isang medyo bagong bukas na bar dito sa muntinlupa malapit lang sa amin, muntik pa akong makipag sukatan ng lakas sa mga bouncers ng establisimentong ‘yun kung hindi lang pumagitna ang mga malalamig ang ulo at dumistansya ng konti ‘yung mga bouncer siguro dahil sa ilang na rin sa akin. medyo tago ‘yung bar na ‘yun na nasa tapat ng dating eskuwelahan na may tomboy na teacher ng english na kamukha ni popeye at ‘yung may ari ay nakademanda ng estafa dati.
ang totoo sabit lang ako sa inuman na ‘yun, kumbaga sa isang pelikulang ginagawa, ako ‘yung huling tinawagan para kumumpleto sa cast. katulad din naman ng isang palabas sa telebisyon, kung hindi nagre rate ang programa kukuha sila ng isang artistang magsasalba dito. ‘yung mas kilala at gusto ng nakararami.
masaya naman ang takbo ng usapan at maayos naman ang ikot ng inuman, masarap din ang mga pulutan at mukhang hindi naman ganun kamahal ang presyo nito. hindi rin pila sa cr at mukhang ok din naman ang crowd nung gabing iyon. pero sabi nga nila, pag sobrang smooth ang gimik ang ibig sabihin lang nun hindi iyon ganun kasaya.
tumawag ng last call ang waiter pagdating ng alas dos ng madaling araw. dahil kakadating ko lang umorder pa kami ng isang bucket ng san mig light at isang order ng buffalo wings. diretso ulit ang inuman at ang naputol na kwentuhan. pagkalipas ng eksakto trenta minuto, lumapit ‘yung bouncer sa mesa namin. eksaktong ako lang ang tao sa mesa nun dahil umuwi na ‘yung isang kasama namin at nasa cr naman ‘yung isa. bumulong sa akin si kuya bouncer thirty minutes na lang daw magsasara na sila. mahinahon kong itinanong kung pwede bang ubusin muna namin ‘yung nasa mesa namin. hindi daw dahil kailangan na nilang magsara pag alas tres na. bigla ang akyat ng dugo sa ulo ko, mahinahon kong sinabi na antagal ko ng nag iinom at andami ko ng napuntahan pero ngayon lang ako nakaranas ng ganun. nakatingin lang si kuya bouncer sa mga mata ko, walang kurap. sinabi ko rin sa mahinahong salita na sana pagtawag nila ng last call nung alas dos sinabi nila na kailangan naming ubusin ‘yun sa loob ng isang oras, papano kung nagkataon na may pera ako nung gabing ‘yun at anim na timba ng san mig lights ang inorder namin? maliwanag na harang ‘tong bar na ‘to. pero syempre hindi ko na sinabi kay kuya bouncer ‘yang huling dalawang sentence na ‘yan.. nakatingin pa rin s’ya sa akin ng mata sa mata at wala pa rin s’yang kurap. eksatong dumating na sa mesa ‘yung kasama ko, ibinulong ko sa kanya ‘yung sitwasyon at nadismaya din s’ya. “hayaan mo na ubusin mo na lang ‘yan kung anong makakaya mo tutal nauna na kami sa’yo, may 15 minutes ka pa” nilingon ko si kuya bouncer na naka pwesto na sa gilid ko, kausap n’ya ‘yung ibang kapwa bouncer n’ya. pag nakita mo sila para silang mga garapata sa laki ng mga katawan. dalawang mesa na lang kaming naiiwan, matulin ang aksyon na ginawa ko. ininom ko ng dire diretso ‘yung apat na bote sa harapan ko sabay salampak ng buffalo wings sa bibig ko. mahilo hilo ako pagkatapos ko at buong b’yahe hanggang makauwi hindi ako lumunok ng laway dahil pakiramdam ko masusuka ako pag ginawa ko ‘yun.

dalawang linggo na ang nakakalipas at masama pa rin ang loob ko sa bar na ‘yun sa may soldiers hills.

ps.
ang korni n’yo wala kayong dance floor.

galit

Jon Cabron — Sun, 27 Jun 2010 07:16:53 +0000

‘wag mong aksayahin ang galit mo sa isang taong wala namang pakialam sa’yo.
masyadong matinding emosyon ang galit para ibigay mo sa isang taong wala namang pagpapahalaga sa kung ano ang nararamdaman mo.
magpapatuloy ang buhay ng taong pinag aalayan mo ng matinding emosyon na ‘yun at ikaw lang ang maiiwang mag isa, tadtad ng kulubot ang mukha at mabigat ang loob.
kaya ‘wag ka ng magalit kung ganito ang estilo ko ng pagsusulat dahil sa maniwala ka at hindi mas nagagalit ka mas natutuwa ako.
.. dahil iyon talaga ang intensyon ko.

Jon Cabron

patuka sa utak

Jon Cabron — Thu, 24 Jun 2010 17:56:32 +0000

hindi ko maintindihan kung bakit ang konsepto ng iba para makalaya sa isa ay ang paghahanap ng iba,
at ang unang hakbang na naiisip ng karamihan para makawala sa isang relasyon ay ang paghahanap ng bago.

bakit ba kayo natatakot mag isa?
hindi mo ba naiisip na pag mag isa ka lang walang ibang makakasakit sa ‘yo kundi ang sarili mo lang?

anti-rape condom

Jon Cabron — Thu, 24 Jun 2010 16:57:58 +0000

narinig mo na ba ang bagong imbensyon na inaasahang magiging mabisa daw para mabawasan kung hindi man tuluyang mawala ang kaso ng panggagahasa sa mga kababaihan?
tinawag nila itong rape-axe isa itong uri ng condom na ipapasok ng mga kababaihan sa mga ano nila na parang isang regular na tampon at pag may isang hindi inaasahang bisita ang pwersahang pumasok sa pintong ‘yun kusang magla lock ang device na ito at animo’y isang ahas na tutuka at babaon sa kanilang pagkalalaki ang animo mga pangil na nakapalibot dito at magbibigay ito ng matinding sakit sa pangahas na bisita, sa sobrang sakit hindi sila makakalakad o makaka ihi man lang, at sa oras na subukan nilang tanggalin ito lalo itong hihigpit.
at alam mo kung anong pinaka highlight n’yang device na ‘yan? tanging duktor lang daw ang makakapag alis nun. kaya ang gagawin na lang ng kapulisan pag may naiulat na gahasaan sa lugar nila? mag abang sa pinakamalapit na ospital.

tatlong bagay ang naisip ko na dahilan para hindi ako personal na matakot d’yan.

una, ang konsepto ng mahuhuli mo ba ang gamu gamo gamit ang isang lambat?
pangalawa, kung sakaling maiipit ako n’yan kayang kaya kong tanggalin mag isa ‘yan. maniwala ka, dati akong shoplifter at kaya kong tanggalin ang mga device na tumutunog na mahigpit na naka kabit sa mga damit sa pamamagitan lang ng gitnang daliri ko at hintuturo. walang isang minuto.
at pangatlo, dahil hindi naman ako rapist.

souce:
antirape.com

note:
oh ayan ha may link na sa source nakakatulong pa, ayan ang responsableng blogger.