teh mighty JON CABRON show

sobrang lakas ang ulan nung isang araw. habang nasa bus ako pauwi parang gusto kong magsisi kung bakit ko pa pinahiram ‘yung payong ko dun sa babae sa personnel nung gabing ‘yun. tinanong n’ya ako kung papano ako bukas? tiwala akong sumagot, ok lang ‘yan pakiramdam ko naman hindi na uulan bukas. at eto ako ngayon, ginaw na ginaw sa loob ng bus at namumroblema kung paano ako pagbaba ko sa alabang. badtrip unang araw pa naman kagabi na sinuot ko ‘yung bagong sapatos ko, mabababad lang sa ulanan. naninibago ang paa ko sa bagong sapatos na ‘yun pakiramdam ko lagi akong matatalisod.
trapik pa pota! mabasa lang ng konti ang kalsada trapik na, putarages! nagugutom na ako, kakaisang oras lang pagkatapos kong kumain ng dalawang manok sa bucket na pinadeliver namin sa opisina pero pakiramdam ko nahihilo na ako sa gutom. pag ganitong ipit ka sa trapik dapat kang magpasalamat pag nagugutom ka, ibig sabihin lang nun imposibleng matae ka. matitiis ang kalam ng sikmura dahil sa gutom pero hindi ang pagtatae. may naimbento akong mabilis at panandaliang lunas sa gutom sa byahe, kailangan mo lang ng babolgum. ngunguyain mo ng mabilis ang chewing gum mo pero hindi ka lulunok ng laway iipunin mo. pag pakiramdam mo puno na ng laway ang bibig mo, uunti untiin mong lunukin ‘yun. epektibo ‘yan maniwala ka dahil sinabi ko. ‘yun nga lang kailangan mong ulitin ‘yan pagkatapos ng kinse minuto dahil hanggang ganun lang ang bisa n’yan. (more…)

nakakontrata akong mag gawa ng project ni polin. isang bagay na buwisit na buwisit akong gawin. una, tapos na ako dapat sa mga proyektong pang eskuwelahan na ‘yan, at pangalawa, kabobohan ng teacher na magpa project sa estudyante n’yang bata at alam n’ya naman na magulang ang gagawa n’un. hindi ko makuha ang punto ng ganun.
kung tutuusin simple lang ang proyekto n’ya ngayon, hindi tulad dati na kailangan pang mag research sa net, gumawa ng rap tungkol sa kalikasan, o gumamit ng gunting. kailangan lang gumawa ng isang talata na merong apat na daang salita, bilang blogger alam natin na walang pinagkaiba ‘yang proyektong ‘yan sa pag aassemble ng isang panda ballpen na hiniwa hiwalay sa harapan natin, p’wede natin gawin ‘yun kahit habang sumisipol pa tayo o kahit pa habang lumilindol ng malakas. (more…)

may isang mapait sa panlasa na hindi ko yata kakayaning hindi iluwa. kahit gaano kaganda ang intensyon ng taong basta na lang nagsubo sa bibig mo ng pagkain. hindi mo magugustuhan ‘yun. gaano kasimple at gaano kagulo ang pinaguusapan dito? nag alok ako ng pagkain, pinintasan ‘yung platong ginamit ko. inilaban ko na masarap ang pagkain, kinontra n’ya ‘ko na hindi bagay sa pagkain ang platong ginamit ko.
mas nagsusulat ako para sa sarili ko, kesa para sa mambabasa ko. isinusulat ko kung ano ‘yung mga naiisip at nararamdaman ko at madalas, wala akong pakealam kung magustuhan man ng mga mambabasa ko ‘yun. wala akong hinihinging kung ano sa ‘yo, ‘wag mong asahan na magpipiga ako ng utak para lang ma solb kita sa kung ano ang gusto mong mabasa. mas libangan at kagaguhan ang blog ko kesa tiga paghatid ng mga tama at hindi tama sa isang tao. katulad ng pangkaraniwang blog na wala naman direktang pinatutungkulan kaya binuo, nagsusulat ako ng mga entry na patungkol sa ilang mga tao ng hindi ko pinapangalanan at ang mga ganung mga bagay, iniaasa ko na lang sa intelligence level ng mga makakabasa. madalas ganun ang blog, tamaan ang tamaan. pag sumakto, jackpot. (more…)

nakakatakot ang mga kabataang internet, pagketatapang. madali magkapangalan sa pagpapanggap na matapang ka kung ‘yan ang gusto mo pero may isang problema d’yan
… baka hindi mo mapanindigan, kid.
at alam mo kung saan kalimitan sumesemplang ang mga naggagaganyan? ‘yung kahilawan ng pinaglalaban mo na sa bandang huli dahil wala ka naman pinaghuhugutan, iikot ka rin sa kamay n’ya. papano ka lalaban kung ginalit mo lang naman ang sarili mo dahil ang totoo hindi ka naman talaga apektado? (more…)

ang entry na ito ay alay sa isang kaibigan.

wala ng sampung araw bago ako mawala sa ere, muntik ng hindi umabot ang pabaon mong mga maaanghang na salita sa akin. kung gusto mong ibigay ko sa’yo ang pribilehiyo na mag iwan ng huling salita, sana man lang nilahukan mo ng kwenta ‘yang mga pinagsasabi mo. kaibigan, ilang buwan na ba ang nakakalipas nung napag usapan natin ‘yan? hindi ko na alam. ibig sabihin ba nun sa hinaba haba ng panahon hindi man lang umandar kahit bahagya ang buhay mo? nalulungkot ako para sa ‘yo, kaibigan.
hanggang ngayon ba nagigising ka pa rin sa gitna ng gabi dahil sa bangungot ng katotohanan na ako si jon cabron at wala akong pakialam sa mga gamu gamong dumadapo sa malagkit na sapot ng gagamba na may naka tattoo sa noo na “bawal pumasok malagkit, nakakasakit” ? dumadating din ba sa ‘yo ang mga pagkakataon na bigla ka na lang natutulala at tinatangay ang isip mo ng katotohanan na kahit gaano mo ‘ko pukpukin ng mga salita mong walang kwenta, hindi mo ako mapapasunod sa gusto mo at hindi mo maitutuwid sa harapan ko ang baluktot na ugali kong nakikita mo. bakit? dahil wala kang kwenta, kaibigan.
kung tatayo lang ako sa tabi mo bilang kaibigan at hindi bilang karakter sa kwentong ito, isa lang ang sasabihin ko sa ‘yo. hindi ka na sana nagpakita nung gabing ‘yun dahil alam mo naman na lakad ‘yun ng mga taong may malayang utak, ayokong isipin na ikaw lang ang bobo nung gabing ‘yun. dahil kaibigan kita. pwede din na sana nanahimik ka na lang sa isang sulok habang tinatakpan ang magkabila mong tenga tuwing ibubuka ko ang bibig ko. normal pa sana ang pagtulog mo ngayon.
‘wag mong punahin ang puwing sa mata ng isang taong matapang na humarap sa hangin, habang nakalikod at nakapikit ka sa takot na mabura ng alikabok ang makeup mo. at bago mo punahin ang nakikita mong mantsa sa pagkatao ko, maghilamos ka muna.. baka nanggigitata ka na sa kasalanan.

bago mo isipin na traydor akong kaibigan dahil sa inaakala mong pagsasalita ko habang nakatalikod ka, mas gusto kong isipin mo na binibigyan kita ng pabor pag ginagawa ko ‘yun. dahil ayoko kitang masaktan, kaibigan.

gusto mo pangalanan pa kita? ‘wag na baka sumikat ka pa.

hindi ko alam kung ako lang pero naiinis ako pag nakakakita ako ng lalaking napapangiti mag isa sa binabasa n’yang text sa pampublikong lugar. lalo na ‘yung senaryong tutunog ang celfone, dudukutin sa bulsa tapos babasahin ‘yung mensahe sabay tingin sa malayo o sa labas ng bintana ng bus na parang dinadigest pa ng maigi ng utak n’ya ‘yung mensahe tapos biglang susulpot ang ngiti sa gilid ng labi n’ya hanggang sa maging isang kumpletong ngiti. buti sana kung babae s’ya na alam naman natin na mabababaw ang kaligayahan pero sa isang lalaki, sa pampublikong lugar? seryoso, ansarap bigla na lang sigawan ng malakas na HOY! na sakto sa tenga n’ya.  (more…)

halos isang oras na lang nun bago ako umuwi. tumawag ‘yung nasa function room kailangan daw ng assistance sa wifi. takbo ako agad. nahiya pa akong pumasok dahil halos nagsisimula na pala, ‘yung presentation na lang ang hinihintay. inabutan ko na sa loob ‘yung tiga engineering department na nag aayos ng sounds dun,  sa kanya ko na nalaman na mga HRM students pala ang mga andun. at dahil mala mission impossible ang pinapagawa sa akin, nawala sa loob ko ang pinaka lohikal na dapat gawin ng isang binatang katulad ko sa ganung sitwasyon .. ang maghanap ng babaeng maganda sa grupo.
abala ako sa pagkalikot ng laptop nang mula sa likuran ko may narinig akong sigaw na pabulong na nanggaling sa isang babae “.. jon!” hindi ko pinansin, ayokong tanggapin na may nakakakilala sa akin sa grupong ‘yun at ayokong may makakilala sa akin habang pawisan ako. pawisan dahil sa andaming nangailangan ng serbisyo ko mula umaga hanggang sa mga oras na ‘yun, at pawisan dahil sa hindi ko maayos ‘yung pinapagawa nila.   (more…)

may tinatawag na “mas mahirap pa sa daga” na ang simpleng ibig sabihin ay hikahos ka na sa buhay at mas may luho pa ang mga daga kesa sa ‘yo.
sa sitwasyon ko sa buhay ngayon, sinong mag aakala na may makikita akong isang larawan na magtutulak sa akin upang maisip ang salitang..
(more…)

ang suliranin dito, hindi sa kung papano ko isinusubo at ipinapakain ang mga bagay bagay na sinasabi ko para sa mga mambabasa ko, ang problema dito may mga taong nginunguya ng pira piraso ang mga sinasabi ko..
at nilulunok bago pa nila malasahan ang gusto kong sabihin.

madali lang magsulat, alam n’yo kung ano ang mahirap?
ang bigyan ng sariling kamay ang sinusulat mo para kusang humigit at yumakap sa utak ng mambabasa mo.
- patuka sa utak / ang entry na walang pamagat (August 29, 2008 | 2:09 am)

minsan ang katwiran maihahalintulad mo sa isang chichirya. pagkaing umaapaw sa laman, nakakabusog pero walang sustansya. minsan may mga pangangatwiran naman na puno ng sustansya, pero nakakakabag. walang pinagkaiba sa isang taong sasalungat sa akin pag sinabi kong tanging mga babaeng lamok lang ang nangangagat at ipaglalaban n’yang nangangagat din ang mga aso.
minsan ko lang sasabihin ‘to “seryosohin n’yo ko” .. seryosohin n’yo ko sa sinasabi ko na ‘wag n’yong masyadong seseryosohin lahat ng pinagsasasabi ko sa blog na ‘to. kalokohan at katangahan. (more…)

naaalala ko pa nung natanggap ko ang sweldo ko bago magpasko, tuwang tuwa pa ako dahil december twenty pa lang nun, napakaaga pa para sumweldo ako. tinext ko pa nga ‘yung kasamahan ko.. “may sweldo na yeheeey!” at hindi s’ya nagreply. nung magkaharap na kami tsaka n’ya sinabi ang mga agam agam at takot na bumabagabag sa loob n’ya.
pangit daw ang napapaaga ang sweldo, maaga rin daw kaseng nauubos ‘yun at mahirap banatin para umabot sa susunod na bigayan ng sweldo. hindi ako naniniwala sa mga pamahiin at kasabihan, nagkibit balikat lang ako at hinayaang magtalunan sa utak ko ang mga gimik at bilihin na kinakailangan kong kunsintihin gamit ang perang natanggap ko.
may mga press release pa nga ako na inilabas tulad ng “matutuyo ang tubig sa dalampasigan pero hindi masisimot ang pera ko” tsaka “namumroblema ako kung papano ko uubusin ang pera ko” hanggang sa nagulat na lang ako nang isang beses na nagcheck ako at 3thousand na lang ang natitirang laman ng ATM ko, at wala pang bagong taon nun, ibig sabihin hindi pa nagsisimula ang countdown ng gastusan para sa susunod na sweldo. (more…)