teh mighty JON CABRON show

ayoko talaga ng mga lutong bahay na kinukumbinasyon na magkahalo kahit hindi naman dapat talaga ganun ang luto, pakiramdam ko nalilito ang sistema ko. katulad ng adobong manok na may  baboy, pancit na bihon at canton, tsaka ‘yung spaghetti na pasta ng sopas ang inilalagay. yuck!

may mga lugar na ipinapangako mo sa sarili mo na hindi mo na muling babalikan. unang beses kong nagpunta sa isang medyo bagong bukas na bar dito sa muntinlupa malapit lang sa amin, muntik pa akong makipag sukatan ng lakas sa mga bouncers ng establisimentong ‘yun kung hindi lang pumagitna ang mga malalamig ang ulo at dumistansya ng konti ‘yung mga bouncer siguro dahil sa ilang na rin sa akin. medyo tago ‘yung bar na ‘yun na nasa tapat ng dating eskuwelahan na may tomboy na teacher ng english na kamukha ni popeye at ‘yung may ari ay nakademanda ng estafa dati. (more…)

dahan dahan kong tinanggal ang earfone na nakasalpak sa tenga ko pagrehistro ni jennylyn mercado sa telebisyon sa loob ng aircon bus na sinasakyan ko nung isang hapon habang pauwi galing sa trabaho. ang ganda n’ya yata ngayon, mukhang inspirado. mukhang nakalimutan n’ya na talaga si patrick garcia.
teka, komersyal daw muna sabi nung pang hapong palabas tungkol sa mga tsismis sa showbiz.
(more…)

alam mo kung anong mahirap sa ating mga pilipino? masyado tayong mga balat sibuyas at mga makabayan kuno. ang takbo ng utak natin pag tayo ang gumawa sa iba ayos lang pero pag pangalan at bansa na natin ang nakataya otomatik na kailangan nating maghurementado.
tignan mo ha kung hindi ba naman napaka hindi natin patas na mga tao tayo. sa pelikulang pilipino, ano ‘yung karaniwang karakter ng mga intsik sa palabas?
big boss ng sindikato, tinderong ayaw magpautang, boss sa isang kumpanya na mangmumulestya ng empleyado n’yang babae sa kalagitnaan ng pelikula.
at kailangan ko pa bang sabihin kung papanong pinatino ng salitang “bumbay” ang karamihan sa atin nung mga bata pa tayo?
(more…)

kalokohan ang batas kung nagmulta ka na papahirapan ka pa. andami daming problema ng bansa na makikita mo ng malinaw kahit hindi mo pa ibuka ng malaki ang mga mata mo pero ang inuuna ng mga namumuno ay ‘yung mga batas na walang kapakinabangan. hindi mo maiaangat ang bansa mula sa pagkakalubog nito d’yan sa cyber boso bill mo. mas maraming dapat pag ukulan ng pansin kesa d’yan sa maliliit na batas na pinapatupad mo para lang hindi masabing natutulog ka lang sa kinauupuan mo. (more…)

alam kong narinig mo na ‘to sa napakaraming taong nakasalamuha mo pero totoo sa akin ang salitang gaguhin mo na ako ‘wag lang ang kaibigan ko o kahit na sinong malapit sa akin. ang anghang sa tenga ng mga narinig kong sumbong tungkol sa’yo, ansarap sana kung abot kamay lang kita habang pinaguusapan ka namin. para mabilis kong maipahatid sa’yo lahat ng gusto kong sabihin ng hindi ko na kinakailangang ibuka ang bibig ko o igalaw ang mga daliri ko para magsulat. (more…)

halos sabay lang tayo sa kumpanyang ito. hindi ko na alam kung sino sa atin ang nauna ng isang linggo, kung ako ba o ikaw pero sigurado ako na halos iyon lang ang itinagal ng isa bago sumulpot ang isa dito. aaminin kong hindi naging madali para sa atin ang simula. naiilang ako sa’yo, kinikilala mo ako. nalilito akong intindihin ka at naninibago ka sa paraan ko ng pakikipag komunikasyon sa’yo. pero alam nating dalawa na kailangan natin ang isa’t isa. pinilit kong intindihin ka, sinikap mong sumabay sa akin.
masasabi ko na smooth naman kung anong relasyon meron tayo nun. pero isa itong tipikal na kwento na kung saan magulo ang simula na mauuwi sa isang magandang relasyon para lang magtapos sa mas magulong katapusan ng kwento. naging gahaman ka at hindi nakuntento. nawala ang dating pagkukusa sa mga kilos mo, naging mapaghanap ka at ginawa mong napakahirap ng buhay. ilang beses mo na akong sinira sa harap ng boss at mga kaopisina ko at hindi ko na mapapalagpas pa ‘yun lalo na’t alam ko naman na wala akong ginagawang mali para sa ‘yo. ibinigay ko na nga ang lahat. sinusubuan na nga kita kahit hindi naman ‘yun ang tama pero iba pa rin ang gusto mo, at ang gusto mo ang dapat laging nasusunod. nakakapagod ka ng intindihin. wala ka ng alam gawin kundi kumain at magbigay ng problema sa mga taong katulad kong umaasa sa’yo.
(more…)

alam mo kung anong nakakadiring tignan? ‘yung mga pinay na mga naglulumandi sa mga bar na may kasamang koreano tapos alam mo naman na hindi nila asawa ‘yun. ‘yung tipong isang tropahan sila ng mga babae tapos may nakilala lang silang mga koreano, nagkayayaan sa bar tapos salit salitan sila ng posing kasama ‘yung koreano na ‘yun para may panlagay silang picture sa facebook o friendster nila.. seryoso, kung akala n’yo cool ‘yun, HINDI. napansin lang naman ‘yang mga koreano na ‘yan nung pumutok ang meteor garden dito sa pilipinas e, dati ba pinapansin ‘yang mga ‘yan dito? hindi naman. mga pekeng intsik lang naman ‘yang mga ‘yan.  (more…)

alam mo ang hirap sa ating mga tipikal na pilipino? ‘yung pagiging historian natin. ‘yung ang layo layo na ng narating ng kwento ng buhay mo pero babalik at babalik ka pa rin sa unahang bilang. andami dami n’yo ng pinagdaanan ng minamahal mo pero babalik at babalikan pa rin ng utak mo lahat ng nakaraan n’ya at hahalukayin mo pa rin ‘yung mga maling nagawa n’ya nung mga unang panahon pa. hindi tayo magkakaron ng bagong bukas kung hindi natin iiwan ang lumang kahapon, hindi p’wedeng magsabay ang kahapon at ang ngayon at hindi p’wedeng mag abot ang nakalipas at ang hinaharap. kailangan mong bumitaw sa isa para makakapit sa iba. kailangan mong talikuran ang lumipas para maharap mo ang bukas.
(more…)

sir,
matinding awa ang naramdaman ko sa estudyanteng katabi mo. mula ata nung sumakay ka hanggang sa bumaba ako, sa ilong na lang nagpapalabas ng hangin para mapigilan ang paghinga n’ya.  nakita ko rin sir ‘yung bahagyang pag irap mo sa babaeng katabi ko nung nagparanig s’ya sa’yo ng isang pilit na ubo. gusto sana kitang abutan na lang ng dalawang piso para itapon mo ‘yung sigarilyo mo pero hindi ako nagkalakas ng loob para gawin ‘yun. ang totoo, maliban sa pilit na ubo na pinakawalan nung babaeng ‘yun wala na kahit isa sa loob ng sasakyan ang nagkalakas ng loob para sitahin ka o para paalalahanan man lang na hindi tama ang ginagawa mo. baka nung oras na ‘yun lahat kami natakot, mukha ka kaseng may pinag aralan at mukhang sa isang maayos na opisina nagtatrabaho.. at p’wede din na dahil sa anyo ng katayuan mong ‘yan, iniasa na lang namin sa lebel ng mentalidad mo kung ano ang tama at ano ang mali.
(more…)