teh mighty JON CABRON show

isa pang matibay na ebidensya kung gaano ako kaboring na tao, hindi ako mahilig manood ng sine. kung isa sa depinisyon mo ng tinatawag na “date” ay ang panonood ng sine, ikinalulungkot ko na kahit gaano na katagal ang pinagsamahan at kahit gaano kadami na ang pinagdaanan natin hindi ako ang lalaking nakatakda mong makasama sa pagtanda mo.
hindi ako ang tao na may pinakamalaking pagpapahalaga sa oras pero nasasayangan ako sa dalawa hanggang tatlong oras  na ilalagi ko dun. mas gusto ko pang manood ng pelikula sa harap ng computer ko ‘yung tipong maipopause ko pag iihi ako o magyoyosi, makakain ko kung anong gusto kong kainin. at maipo forward ko ang palabas para lagpasan ang mga nakakatamad na eksenang usapan. (more…)

alam mo kung ano ‘yung isang bagay na nakakapag pasaya sa isang pagsasama at alam mo ba kung ano ‘yung isang bagay na nakakapag angat ng ego ng isang ama ng tahanan? ‘yung malaman mo na pinapakinggan ang boses mo, kinakailangan ang suhestyon mo maging sa maliliit na bagay lang, at ramdam mo na mahalaga na maisa tinig mo ang gusto mo.
nakatanggap ako ng text kanina habang nasa opisina ako, galing kay mrs. cabron habang nasa trabaho s’ya.
(more…)

ano ang isang eksaktong halimbawa ng bwakananginang senaryo? pag uwi mo ng bahay galing sa isang maghapong trabaho sa opisina at pakikipag tunggali sa trapik, kumain ka ng hapunan paunti unti habang naghuhubad, nag init ka ng tubig para magtimpla ng kape habang binubuksan mo ‘yung computer mo at kumukuha ka ng damit na pambahay.
naligo ka pagkatapos kumain, naupo ka sa harap ng computer, relaks na relaks habang nasa yahoo conference ka ng biglang may naramdaman kang gumagapang sa paa mo. hindi mo na kailangan pang tignan kung ano ‘yun dahil kabisado mo na ang pakiramdam na ‘yun. mga paang maliliit at matutulis na mabilis na gumagapang at humahawi sa mga balahibo ng paa mo. pinakawalan mo ang isang matinis na tili at nagpapapadyak ka habang tumatayo ng patalun talon. (more…)

minsan naiisip ko, tama bang matuwa ako sa mga ordinaryong araw na andami daming bumibisita dito sa blog ko..
(more…)

hindi na bago sa akin ang pakiramdam na ‘yun. halos kasabay na yata ng pag idad ko ang pakikisalamuha sa panganib na ganun. napunta ako sa sitwasyon na kailangan kong magdesisyon at kailangan kong magdesisyon ng mabilis. at wala ng mas hihirap pa sa sitwasyon na ‘yun kung makikita mo ang sarili mo na nasa gitna ng kalsada. babalik ka ba sa opisina o didiretso ng lakad pauwi ng bahay n’yo? naisip ko na pwede akong sumakay ng pedicab pabalik ng opisina pero wala akong barya at malakas ang kutob ko na hindi ko na mahihintay na magbilangan kami ng sukli pag andun na ‘ko sa sitwasyon na ‘yun. naisip ko na pwede ko naman ikeep the change ang sukli, pero naisip ko na masyadong malaki ‘yun at kukulangin ako ng pamasahe pauwi. (more…)

may isang mapait sa panlasa na hindi ko yata kakayaning hindi iluwa. kahit gaano kaganda ang intensyon ng taong basta na lang nagsubo sa bibig mo ng pagkain. hindi mo magugustuhan ‘yun. gaano kasimple at gaano kagulo ang pinaguusapan dito? nag alok ako ng pagkain, pinintasan ‘yung platong ginamit ko. inilaban ko na masarap ang pagkain, kinontra n’ya ‘ko na hindi bagay sa pagkain ang platong ginamit ko.
mas nagsusulat ako para sa sarili ko, kesa para sa mambabasa ko. isinusulat ko kung ano ‘yung mga naiisip at nararamdaman ko at madalas, wala akong pakealam kung magustuhan man ng mga mambabasa ko ‘yun. wala akong hinihinging kung ano sa ‘yo, ‘wag mong asahan na magpipiga ako ng utak para lang ma solb kita sa kung ano ang gusto mong mabasa. mas libangan at kagaguhan ang blog ko kesa tiga paghatid ng mga tama at hindi tama sa isang tao. katulad ng pangkaraniwang blog na wala naman direktang pinatutungkulan kaya binuo, nagsusulat ako ng mga entry na patungkol sa ilang mga tao ng hindi ko pinapangalanan at ang mga ganung mga bagay, iniaasa ko na lang sa intelligence level ng mga makakabasa. madalas ganun ang blog, tamaan ang tamaan. pag sumakto, jackpot. (more…)

ginising ako ng nanay ko kani kanina lang, pinipilit n’ya akong sumama sa birthday ng tiyuhin n’ya parang reunion na rin daw dahil dun sa magkakapatid ‘yung lolo ko na lang na ‘yun ang natitirang buhay. tumanggi ako dahil unang una naiimagine ko na ang sandamukal na kailangan kong pagmanuhan dun, sangkaterbang “ah iyan na ba ‘yung bunso mo?” at “eto ang anak ko, nagtatrabaho ‘yan sa blah blah blah batugan ‘yan kaya tumaba ng ganyan at walang ginawa kundi humarap sa computer kaya bente nuwebe pa lang may highblood na” ayoko ng tao.
at isa pa, day off ko ngayon gusto ko naman gamitin ang literal na kahulugan ng tinatawag na REST day. andami kong narinig sa nanay ko, habang kumakain s’ya ng tinapay at humihigop ng kape sa lamesa namin. kesyo kung mga barkada ko ang nagyaya malamang kanina pa ako nakapaligo, kesyo magaling lang ako kung inuman ang lakad, kesyo hindi ako mapakinabangan sa mga ganung lakaran at lagi na lang s’yang mag isang representante ng buong mag anak namin pag may lakad na ganun.
hindi n’ya ako napilit. sabi ko nga di ba? isang batayan kung papano ginawang napakasimple ng buhay natin ang pag ayaw mo e di huwag.
(more…)

alam mo kung gaano ginawang napakasimple ng buhay?
(more…)

nakakatakot ang mga kabataang internet, pagketatapang. madali magkapangalan sa pagpapanggap na matapang ka kung ‘yan ang gusto mo pero may isang problema d’yan
… baka hindi mo mapanindigan, kid.
at alam mo kung saan kalimitan sumesemplang ang mga naggagaganyan? ‘yung kahilawan ng pinaglalaban mo na sa bandang huli dahil wala ka naman pinaghuhugutan, iikot ka rin sa kamay n’ya. papano ka lalaban kung ginalit mo lang naman ang sarili mo dahil ang totoo hindi ka naman talaga apektado? (more…)

nagkaron kami ng diskusyon ni mrs. cabron kagabi bago matulog. bertdey kase ng anak ng kapatid n’ya sa linggo at baka pumunta daw ng baguio, wala akong nakikitang problema dun kaya lang ang masama isinasama n’ya ako. ano ang nakikita kong problema pag sumama ako sa ganun kalayong lugar sa kanila kasama ‘yung mga bayaw ko? malaki.
(more…)