teh mighty JON CABRON show

ang entry na ito ay alay sa isang kaibigan.

wala ng sampung araw bago ako mawala sa ere, muntik ng hindi umabot ang pabaon mong mga maaanghang na salita sa akin. kung gusto mong ibigay ko sa’yo ang pribilehiyo na mag iwan ng huling salita, sana man lang nilahukan mo ng kwenta ‘yang mga pinagsasabi mo. kaibigan, ilang buwan na ba ang nakakalipas nung napag usapan natin ‘yan? hindi ko na alam. ibig sabihin ba nun sa hinaba haba ng panahon hindi man lang umandar kahit bahagya ang buhay mo? nalulungkot ako para sa ‘yo, kaibigan.
hanggang ngayon ba nagigising ka pa rin sa gitna ng gabi dahil sa bangungot ng katotohanan na ako si jon cabron at wala akong pakialam sa mga gamu gamong dumadapo sa malagkit na sapot ng gagamba na may naka tattoo sa noo na “bawal pumasok malagkit, nakakasakit” ? dumadating din ba sa ‘yo ang mga pagkakataon na bigla ka na lang natutulala at tinatangay ang isip mo ng katotohanan na kahit gaano mo ‘ko pukpukin ng mga salita mong walang kwenta, hindi mo ako mapapasunod sa gusto mo at hindi mo maitutuwid sa harapan ko ang baluktot na ugali kong nakikita mo. bakit? dahil wala kang kwenta, kaibigan.
kung tatayo lang ako sa tabi mo bilang kaibigan at hindi bilang karakter sa kwentong ito, isa lang ang sasabihin ko sa ‘yo. hindi ka na sana nagpakita nung gabing ‘yun dahil alam mo naman na lakad ‘yun ng mga taong may malayang utak, ayokong isipin na ikaw lang ang bobo nung gabing ‘yun. dahil kaibigan kita. pwede din na sana nanahimik ka na lang sa isang sulok habang tinatakpan ang magkabila mong tenga tuwing ibubuka ko ang bibig ko. normal pa sana ang pagtulog mo ngayon.
‘wag mong punahin ang puwing sa mata ng isang taong matapang na humarap sa hangin, habang nakalikod at nakapikit ka sa takot na mabura ng alikabok ang makeup mo. at bago mo punahin ang nakikita mong mantsa sa pagkatao ko, maghilamos ka muna.. baka nanggigitata ka na sa kasalanan.

bago mo isipin na traydor akong kaibigan dahil sa inaakala mong pagsasalita ko habang nakatalikod ka, mas gusto kong isipin mo na binibigyan kita ng pabor pag ginagawa ko ‘yun. dahil ayoko kitang masaktan, kaibigan.

gusto mo pangalanan pa kita? ‘wag na baka sumikat ka pa.

* dahil hanggang may20 na lang ang kontrata ko sa host ng blog.
* dahil kakabili ko lang ng bagong computer.
- dahil nasira na ‘yung luma.
* pag naglabas pa akong pera sa mga panahon na ‘to.
- isang buwan na noodles ang kakainin ng pamilya ko.
- kakailanganin kong mag ikot sa mga public schools sa muntinlupa para ipunin ang mga pinagtasahan nila ng lapis.. para may maipalaman ang anak ko sa tinapay.

hindi na bago sa akin ang dinadaanan ko ngayon, nag ilang beses na rin naman akong dumaan sa kalsadang ito iba iba lang ng dahilan. malungkot iwan ang isang bagay na nakasanayan mo na, pero lahat ng simula ay kailangan din magtapos. hindi ko alam kung ano ako kung wala ito, at hindi ko alam sa inyo kung wala ako. pwedeng wala lang sa akin ito, at pwedeng wala kayong pakealam dito.
masasabi mo na tagumpay ang isang kwento pag maganda ang mga salitang iniwan ng nagkuwento sa katapusan. gusto kong palabasin na wala lang sa akin ito at para lang akong magsasara ng isang buong libro, pero hindi. maihahalintulad ko ang dinadaanan ko sa kaparehong kalsada ng isang taong nilagyan ng busal sa bibig. pinigilang magsalita, pinutulan ng dila at inilayo sa mga tengang tagapakinig.

.. aalis na ako at nalulungkot akong wala akong maiiwan na magandang mga salita sa pagtatapos ng kuwento ko.

maraming salamat.
Jon Cabron