teh mighty JON CABRON show

sa ilang malalapit kong kaibigan sa online world at sa ibang mga mambabasa kong malalakas ang pakiramdam, alam kong hindi nalihim sa kanila ang mahaba haba ding panahon na magulo at madilim ang mundong pinag dadaanan ko nitong mga nakaraang buwan dahil sa hindi namin pagkikibuan ni mrs. cabron. hindi n’yo na kailangang mahaplos pa ang lalim ng mga papagaling kong sugat na ibinunga ng ilang beses na pagko cross stitch ko ng pulso para malaman n’yo ang sitwasyon na pinagdadaanan ko, kung babasahin n’yo ang karamihan sa mga entry ko ng mga nagdaang buwan masisilip n’yo dun ang isang manunulat na alipin ng kalungkutan. isang payasong nagpapaligaya ng mga tao habang may saksak ng kutsilyo sa likod. balon na walang tubig, iced tea na walang yelo, pintong walang doorknob, motel na bawal ang short time, seksing menor de idad… ok, kalimutan n’yo na ‘yung huli.
ang totoo n’yan maayos na sana ang lahat sa amin ilang araw bago pa mag araw ng mga puso. otomatik na ‘yun e kahit sinong magkarelasyon kahit pa gaano kalaki ang dahilan ng hindi pagkakaunawaan n’yang mga ‘yan at kahit pa gaano kalalim ang sakit na idinulot n’on maghihilom sa araw na iyon, nakaprogram na ‘yan. walang nakakailag sa pana ng tinaguriang sto niño ng pebrero. (imbento ko lang ‘yan)
magkaaway ulit kami ngayon at balik sa dati, at ang dahilan? naging maaalahanin kase ako at nag effort ako na magregalo sa kanya sa mismong valentines day. ipinagkatagu tago ko pa naman, alam ko kase na hindi din s’ya pwede dahil busy s’ya at salungat ang sked namin. andaming bayarin mula pa nung january at sa tancha ko sa march pa ‘ko makakahon sa gastusin kaya mura lang ang regalong kinuha ko, hindi s’ya kasing bango ng bulaklak at hindi s’ya kasing tamis ng chocolate pero nakakakilig din s’ya. hindi s’ya sale pero may promo s’ya.
(more…)

ito ay para sa lahat ng mga nakakulong sa isang relasyon na sa kasamaang palad ay nilipasan na ng pagmamahal. una ang lahat dapat mong malaman na kung gaano man kakipot ang pinto papasok sa isang relasyon, malaking kabaliktaran naman nun ang lawak at laki ng pinto palabas dun. ihakbang mo ang paa mo palabas at palayo hindi mo lang karapatan ‘yun para sa sarili mo, obligasyon mo rin ‘yun sa kapareha mo, ‘wag mo s’yang ikulong sa isang relasyon na alam mo naman na wala ng patutunguhan.
parang trabaho sa opisina din ang pakikipag relasyon, sandamukal na obligasyon at walang katapusang kailangang iresolba. kung hindi ka na masaya sa trabaho mo.. mag resign ka. hayaan mong palitan ng ibang taong karapat dapat ang pwesto mo. ‘wag mong hayaang malugi at magsara ang isang kumpanya ng dahil lang sa isang empleyadong nawalan na ng ganang magtrabaho.   (more…)

ito na yata ang pinaka gasgas na okasyon pero pinakaperpektong gamitin ng isang lalaki para maihiga n’ya at madaganan ang gelpren n’ya. sa araw na ito sinecelebrate ang araw ng mga puso at ginagamit ang pula, ang rosas, at ang imahe ni kupido para maka iskor. at dahil isa akong taong may malasakit sa kapwa ko, inobliga ko ang sarili ko na magbigay ng payo para sa lahat ng nagiibigan na nakatakdang magyarian sa araw na ito. at dahil pito sa sampung magsyota ang nasisigurado kong ibi video ang gagawin nila, iyon ang tema ng payo ko. at kung tatanungin mo ‘ko kung saan ko nakuha ‘yung statistic na ‘yun,
… sa mukha mo.   (more…)

halos isang oras na lang nun bago ako umuwi. tumawag ‘yung nasa function room kailangan daw ng assistance sa wifi. takbo ako agad. nahiya pa akong pumasok dahil halos nagsisimula na pala, ‘yung presentation na lang ang hinihintay. inabutan ko na sa loob ‘yung tiga engineering department na nag aayos ng sounds dun,  sa kanya ko na nalaman na mga HRM students pala ang mga andun. at dahil mala mission impossible ang pinapagawa sa akin, nawala sa loob ko ang pinaka lohikal na dapat gawin ng isang binatang katulad ko sa ganung sitwasyon .. ang maghanap ng babaeng maganda sa grupo.
abala ako sa pagkalikot ng laptop nang mula sa likuran ko may narinig akong sigaw na pabulong na nanggaling sa isang babae “.. jon!” hindi ko pinansin, ayokong tanggapin na may nakakakilala sa akin sa grupong ‘yun at ayokong may makakilala sa akin habang pawisan ako. pawisan dahil sa andaming nangailangan ng serbisyo ko mula umaga hanggang sa mga oras na ‘yun, at pawisan dahil sa hindi ko maayos ‘yung pinapagawa nila.   (more…)

sa totoo lang, ayoko ng mga tag tag na ‘yan. ayokong magpakasangkapan sa kung kanino mang malikot na utak nanggaling ‘yang tag na ‘yan.
pero dahil alam naman ni mumu na kahit papano e nagagandahan ako sa kanya..

ang rules daw:
magkuwento/magsulat ka lang ng 10 bagay bagay tungkol sa sarili mo. 9 dyan eh totoo, tapos isa eh kathang isip lamang (more…)

may bagong lipat sa tapat ng bahay ng nanay ko, dun sila sa paupahan ng mga tita ko. sila ‘yung matatawag na tipikal na probinsyanang nangungupahan sa isang apartment.

si kuya – nagtatrabaho sa isang pabrika sa laguna. dose oras araw araw ang pasok.
si ate – seksi. nagtatrabaho sa isang opisina.
yung pangalawang babae – seksi. nasa ibang bansa. may malaking larawan sa sala, habang nakapamewang at nakasandal sa isang mamahaling kotse. (obyus na hindi kanya)
bunso – first year college sa isang technical school.
si nanay – matanda at laging naka daster. mahilig magluto ng bagoong.
si tatay – patay na.
(more…)

natapos na ang libing ng dalawang mahal ko sa buhay. kahapon ng umaga ‘yung sa tito ko at kinahapunan naman nun ‘yung sa asawa ng kapatid ng lolo ko. sa magkabilang side ng pamilya ko ‘yan kaya iba ibang tao ang kasalamuha ko sa dalawang ‘yan. habang nasa huling gabi ng burol ako ng tito ko, meron akong isang bagay na natutunan. malaki din talaga ang pagkakaiba pag pinagtagpo mo sa unang pagkakataon ang dalawang magkapareho ng kasarian pero magkalayo ng idad at iniwan mo sila para mag usap. ‘yung unang diskarte ng isa para magbukas ng usapan sa pangalawa at ‘yung pagsusumikap ng pangawala para hindi mainip sa usapan ‘yung isa. ibang iba.
(more…)

naisip ko lang,
si noemi tesorero o mas kilala sa tawag na mahal ay nadiskubre ng isang dating noontime show sa GMA 7 ang lunch date. ang kanyang mga naging pelikula ay ang mga sumusunod.

last two minutes (1990)
anak ni janice (1991)
mr. suave (2003)

ang tanong, bakit hindi p’wedeng mag drive ng kotse si ms. noemi “mahal” tesorero?

(more…)

ate… ate..
(more…)

nanggaling s’ya sa parteng likuran, andaming bakanteng upuan pero tumabi s’ya sa kinauupuan ko sa may tabi ng pintuan ng bus.   sabihin n’yo ng malisyoso ako, feelingero o ano pero naisip ko lang na siguro naman hindi s’ya tatabi sa akin ng ganun ganun na lang kung hindi s’ya naattract nung mula sa unahang pintuan ng bus sumulpot ako dun, bagong paligo, fresh na fresh at may bitbit bitbit na kasimpatikuhan habang ang mga mata kong humihigop ng kainosentehan kung makakatitig ay naghahanap ng bakanteng mauupuan kung saan pansamantala kong maihihimlay ang katawang kong larawan ng kakisigan.
palihim ko s’yang pinagmamasdan, nakasalamin s’ya, nakapa ipit ang buhok, naka dilaw na tshirt, at naka maong na pantalon habang yakap yakap n’ya ang backpack n’ya at nakaipit sa paa n’ya ang isang paper bag na nasilip kong naglalaman ng ilang pirasong mga damit at chichirya. pagdaan ng kunduktor sa pwesto namin narinig ko s’yang nagtatanong sa lugar na bababaan n’ya. s’ya ‘yung tipikal na probinsyana na inirekomenda ng tiyahing namamasukan sa maynila para sa kapatid ng amo n’ya, pinadalhan s’ya ng pamasahe paluwas dito, tinext ng address ng pupuntahan n’ya na inilipat n’ya sa kapirasong papel at iyon ang nagsisilbing mapa n’ya sa lawak ng maynila.
dalawa lang ang itsura ng probinsyana na kayang basahin ng mga mata ko:  (more…)