teh mighty JON CABRON show

isang mainit na saludo para sa lakas ng loob at tibay ng paninindigan ng lalaking bumasag sa katahimikan ko nung biyernes, at bago ko ibaba ang kanang kamay ko mula sa kilay ko.. isang matinding katok sa sintido mo, para sa lakas ng loob mong walang ibubuga at paninindigang hilaw.

tahimik akong nagba browse sa net nung gabing ‘yun, mag isa na lang ako sa opisina, nag aabang ng tawag para magtrabaho at naghihintay ng oras para sa uwian. nakabukas ang YM ko pero wala namang makausap. tahimik ang gabi at maulan sa labas. maya maya ginulat ako ng isang PM sa akin, una, dahil alam kong hindi dapat  active ‘yung account na ‘yun dahil alam kong wala ‘yung may ari, at pangalawa, hindi ako sanay na kinukompronta ako.. at oo, hindi eksaherasyon ‘yan na dalawang beses akong ginulat ng isang mensahe.

ikaw ba ang bagong boyfriend ng may ari ng account na ‘to?
(more…)

kung hindi pa ako natawag sa kwarto ng isang koreanong guest kanina para ipaliwanag sa kanya na kailangang naka on ang wifi sa laptop n’ya para maka access s’ya sa internet hindi pa ‘ko makakasilip sa bintana sa labas ng opisina para malamang umuulan sa labas. wala akong kaalam alam na habang mag isa ako sa opisina habang nagpo porn streaming, maghapon na palang dinidilig ng nasa itaas ang kalsada sa kamaynilaan.
kaya ilang oras bago ako lumabas ng trabaho, inihanda ko na ang sarili ko sa putik at baha, at ipinepara ko na ang sarili kong makipag gitgitan sa mga katulad kong namamahong alipin ng 2 – 10 shift sa kamaynilaan at tumayo sa siksikang bus pabyaheng alabang, calamba.
matiwasay akong nakasakay ng jeep at napasaktong ilang minuto lang naghintay bago dumaan ang bus na tulad ng inaasahan ko, tayuan na. marahas kong pinagkasya ang malambot kong katawan sa mga katulad kong nakikipag agawan at nakikipag balyahan makapasok lang sa bus. diretso ako sa harapan at dun ipinwesto ang sarili ko para tumayo. nakailang tigil pa ang bus at hindi nakuntento ang driver na kulang na lang magpasanan kaming mga nakatayo, at nagsakay pa ng ilan.
(more…)

maayos akong nagtanong, papano kaya ‘yung mga pang gabi.. bakit hindi na lang humugot ng picture sa mga files natin d’yan? dalawang punto ‘yan na hindi ko na nakuhang isa isahin, una mas makakagaan naman talaga sa lahat kung isang beses lang magpapakuha ng picture tapos ‘yun na lang ang gagamitin tuwing mangangailangan, pangalawa, hindi ako panggabi kaya wala akong pakialam. sinagot mo ko ng pabalang na kung pwede ‘yung huhugot na lang ng picture e di dapat kayo mismo hindi na nagpakuha.. at sinundutan mo pa ng kung lahat ng tao sa kumpanya e iisa isahin n’yo wala na kayong matatapos na trabaho, dapat nagbabasa ako sa bulletin board dahil hindi lahat e kailangan pang sabihan ng personal. sa totoo lang nanghinayang ako nun kung bakit nasa loob tayo ng opisina nakapag usap ng ganun, gusto ko sanang laslasin ang leeg mo tapos ihian ko ‘yung sugat na magagawa nun, tutal bastusan din lang ang gusto mo e.
pero nasa opisina tayo at bawal magsakitan dito.. at maraming makakakita.
(more…)

naniniwala akong lahat tayo ay may gapatak na kabaklaan sa pagkatao natin, walang lalaki kahit na ubod ng lakas at tatag ang makakapagsabing wala silang bahid ng kabaklaan sa sistema nila. naisip mo ba ang tunay na sikreto kung bakit ayaw ipaputol ni samson ang buhok n’ya? eksakto, kalandian. sa pag aaral, iisang tao pa lang daw sa kasaysayan ang nabuhay sa mundo ng walang halong kabaklaan sa katawan, si chuck norris. at dapat mong paniwalaan ‘yan, bakit?
dahil sinabi ko.   (more…)

ang pag ibig ay parang pagtatae, hindi mo alam kung kelan ka aabutan.. at madalas nangyayari ‘yun sa isang lugar o panahon na hindi mo inaasahan.

isa lang s’yang ordinaryong bisita sa blog ko, minsang nagcomment at bahagya n’yang nakuha ang atensyon ko. nagkakuhanan kami ng ym nick.. nagchat, nagkakuhanan ng number sa celfone… nagkatawagan, hanggang sa nagkakuhanan ng loob.. at hindi ko na lang namalayan nakuha n’ya na rin ang puso ko.  (more…)

hindi p’wedeng lumago ang kahit na anong relasyon kung walang pagtitiwala, para kang nagluto ng tinolang walang manok, maluluto ‘yun pero hindi tinola ang tawag dun… kagaguhan.
kahit bihira kong gawin, sinubukan kong bigyan ka ng isa pang chance para itama ang mali at magsimula ulit ng wala ng lokohan, pero wala pa rin. ang isang chance ay nanganak ng nanganak ng ilan pang mga pagkakataon.
habit forming nga siguro ang pagsisinungaling. hanggang sa napagod na ‘ko. nagsawa.
sa totoo lang, gusto kita. at ang totoo n’yan may mga ilang pagkakataon na pakiramdam ko pa mahal na kita. pero hindi pwede, ayoko. marami akong pinoproblema sa mga oras na ‘to at alam kong hindi magiging gamot sa sakit ng ulo kahit kailan ang masikip na sumbrero. (more…)

coco manggas
pacita complex
08/06/08

dumating kami, andun na sila’ hindi ko alam kung pang ilan na ‘yung bucket sa harapan nila ng san mig light pero dalawa na lang ang natitira dun, at mga normal pa silang kumilos. alam kong hindi n’yo alam pero kung ang mga bakla ay may tinatawag na gay dar, meron din ang mga lalaking radar pero nagagamit namin ‘yun sa ibang paraan, alam namin sa unang tingin pa lang kung sino ang mga babaeng kaya namin. tipong pagpasok namin ng isang lugar, otomatik na gumagala na agad ang mga mata namin n’yan at naghahanap ng mga pwede at mga pwede.
ok, alam kong medyo malabo at naiintindihan kong mga virgin at minor de idad pa ang mga mambabasa ko, kaya ang pagdedetalye ng mga bagay tungkol sa ganyan e walang pinagkaiba sa hirap ng pagpapasok ng marshmallow sa butas ng alkansya, gagawin kong simple. ito ang unang pwede na dapat masundan ng pangalawang pwede:   (more…)

huling araw ng apat na araw na bakasyon grande mula sa opisina at sa mundo ng interweb. huli akong pumasok sa trabaho nung monday, paggising ko ng tuesday ng umaga isinilent mode ko ang celfone ko at inilagay ko sa drawer ng computer table ko. gusto kong mabuhay ng normal, at pag sinabi kong normal, ang ibig sabihin ko nun ay ‘yung gigising ng hapon, matutulog ng madaling araw, magiinom ng kataku’t takot, at hindi magiisip ng kahit ano tungkol sa computer. (more…)

gusto kong palakpakan ang kung sino mang henyong anak ng diyos na nakaimbento ng kemikal na itinitimpla dito sa bagong flavor ng baygon. isang kemikal na para lang sa mga pesteng ipis.
may straw pa ‘yang kasama na kung tatanga tanga ka at hindi nagbabasa ng instructions at kasing dalang ng pagdalaw ng haley’s comet sa mundo ang pag ilaw ng bumbilya ng common sense mo, manghuhuli ka ng ipis at pipilitin mong ibuka ang bibig n’ya para maipasok mo ang straw sa bunganga n’ya, idiot! ang gamit n’ung straw na ‘yun e para maispryan mo ‘yung mga maliliit na butas na malimit paglunggaan ng mga ipis.
sumilip ako sa interweb kaninang pagkakain ko ng hapunan, ako lang dito sa bahay dahil panggabi si mrs. cabron at sa kabila naman matutulog ang anak n’ya. nung napagod na ‘yung mata ko kaka browse, nagpasya na akong lumabas ng kwarto at maliligo na sana ako ng biglang may nakita akong matulin na gumagapang sa pader, dumaan sa kisame ng patiwarik, at lumipad at nagpalipat lipat sa mga kasangkapan sa sala. putarages! problema ‘to. mas maaappreciate ko pa kung paglabas ko sa sala may isang halimaw dun na kabayo ang paa at sa isang normal na tao ang katawan at may ulo ng parang sa leon at nakasakay sa dragon na nagbubuga ng apoy akong nakasalubong dun, kesa ipis na maliksi at mayabang na lumilipad. matulin kong kinuha sa cabinet sa kusina itong baygon cockroach killer, ngumingiti ngiti pa ako ng konti at iniimagine ko na lang na baril ang hawak ko at isang naghuhurementado daw kunyari ‘yung ipis na ‘yun.   (more…)

ilang linggo pa lang nakakababa ang tatay ko sa barkong pinagtatrabahuhan n’ya, at kagabi naman dumating si mrs. cabron galing sa tatlong araw na bakasyon sa baguio. at sa magkasunod na pangyayaring ‘yun na dalawang mahal ko sa buhay ang umalis at dumating at nakaalala na magbigay sa akin ng tigisang pasalubong, lubos akong nagpapasalamat.
(more…)