macgyver

naranasan ko na ‘to dati sa unahan ng jeep, tanghaling tapat nun at napagitnaan ako ng drayber na amoy matabang masipag at ng kaibigan n’yang amoy nasusunog na clutch ng sasakyan ang kili kili.. pero gabi na kanina, at malamig ang panahon. mas matindi ‘to at muntik na ‘kong mamatay sa pagkalunod sa sarili kong suka sa loob ng bibig ko.
napalitan ang naramdaman kong saya kanina sa pagkakasakay sa mabilis na bus ng dalawang pangunahing karakter sa nasakyan kong jeep sa alabang byaheng pa muntinlupa. dalawa lang kami ng drayber nung unang magkatabi at medyo nahalata ko na ang kakaibang tapang ni pareng drayber pero hindi ko na lang pinansin, paalis na ang sinasakyan naming jeep ng humabol ang side kick n’yang tigatawag ng pasahero, pinagitnaan nila akong dalawa at wala akong kalaban laban.
sa bawat taas ng kamay ng drayber na nakasandong blue para akong tinatarakan ng mapurol na kutsilyo sa lalamunan, hindi ko alam kung nagdedeliryo na ako sa baho o talagang may mga nakikita akong maliliit na taong mga nakasabit sa bawat hibla ng buhok n’ya sa kili kili na sabay sabay nagdidighayan ng amoy kakatapos lang malunok na langgonisa sa mga tiyan nila sa bawat abot ng drayber ng bayad at sukli.
hindi rin nagpahuli ang assistant n’yang pagke yabang yabang ng anghit, at proud na proud pa s’yang idinantay ang mga braso n’ya sa may sandalan namin na parang nakaakbay na s’ya sa ‘kin, at oo, nasa may batok ko ang kili kili n’yang amoy langka. isang mistulang nakakasulasok na gas chamber ang taenang jeep na nasakyan ko at obligadong nagbayad ako ng walumpiso at singkwenta centavos para malanghap ang mga lason na ‘yun. naisip ko na para maging katanggap tanggap ka na assistant ng drayber may mga ilang katangian na dapat taglay mo.
1. malakas ang boses – para makakuha ng atensyon sa mga posibleng pasahero.
2. matapang – para sa mga karibal sa negosyo.
3. alam ang basic ng dagdag bawas – para sa tamang pagsusukli.
at ang huli, may anghit, sa hindi malamang kadahilanan pre requisite ‘yan kung gusto mong matanggap sa trabaho.
sinubukan kong hindi huminga pero kusang natataranta ang katawan ko bago pa ‘ko abutin ng isang minuto, sinubukan kong puro pabuga lang ang gawin sa hangin at walang papasok pero namumuo ang luha sa mga mata ko,
at sa pagkakataon na ‘to na wala ka ng magagawa at sarili mo na lang ang aasahan mo para makauwi ka ng buhay at malusog sa bahay n’yo, mailalabas mo ang kakaunting gapatak ng pagkahenyo sa kadulu duluhan ng utak mo,
ala Mac Gyver.
iniluwa ko ang bubble gum na mahigit isang oras ko ng nginunguya, binilog bilog ko sa hinlalaki at hintuturo ko at inilapit ko sa ilong ko kasabay ng isang malalim at mahabang pagsinghot dito.. hindi s’ya kasing bango ng mga pangunahing pabango sa sasakyan tulad ng lito & nene o ng mga pangkaraniwang mga nakasabit na korteng pinetree at amoy lemon na nakakahilo sa tapang ng amoy, at sa katunayan sa halos isang oras ko s’yang pinaglalaruan sa bibig ko buhat pa sa opisina e medyo hindi na rin magiging katanggap tanggap ang amoy n’ya kung ordinaryong sitwasyon lang ‘to, pero masasabi kong iniligtas ako ng bubble gum na ‘to. at hindi lang yata tatlong beses na nawalan na s’ya ng amoy pero inulit ko lang ang proseso, nagipon ako ng laway, ipinasok ko ulit s’ya sa bibig ko at may tatlumpung beses ko ulit s’yang kinagat kagat, inilabas ko, binilog sa daliri ko, at inilapit sa ilong ko kasabay ng mariin at mahabang pagsinghot dito. at namalayan ko na lang na nasa tapat na ako ng kalsada namin. good times’
at tumawid ako ng may bilib sa sarili at buong dignidad sa pagkatao ko.